búin að vera með pirring á kjaftinum núna í nokkra daga. hef
ekki skilið alveg hvað er í gangi. en nú er allt komið í ljós. er
að koma upp endajaxl í efri góm. ójei ójei, etta þýðir að ég verið
með tunguna í því sári í langan tíma. get ekki að því gert. alltaf
að tékka á því hvort broddurinn sé komin að eins lengra upp. meina,
aldrei að vita nema hann hafi sigið aðeins lengra niður á þessum 5
sekúndum sem liðnar eru. helvítið minnir mig líka á verkja/pirrings
martröðina sem neðri jaxlarnir voru. sælutímar framundan, það er
nokkuð ljóst.
af einhverjum ástæðum fór ég að reyna að rifja upp
uppáhaldspersónur mínar í þáttum og myndum. eftir því sem leið á
listann komst ég að því að á listanum voru afar fáir góðir gæjar.
vondu gæjarnir eru greinilega í miklum metum hjá mér. reyndar ekki
þeir sem eru svo greinilega vondir, heldur hinir. þið vitið,
uppfullir af sálarflækjum, gera ýmislegt af sér en halda í raun að
þeir séu eftir hinu GRAITER GOOD(er þetta ekki alveg örugglega
skrifað svona? veit ekki...) þeir hafa þrár, þráhyggjur, leita að
lífsfyllingu á röngum stöðum, ganga oft á línu milli hins góða og
illa en oftar en ekki eru þeir röngum megin við línuna. svo eru
þeir misskildir af hinum sem sjá hlutina í svörtu og hvítu. eru
þessir vondu gaurar ekki bara ákveðin mynd af mannkyninu? höfum við
ekki öll notað hvítu lygina? aðeins gert á hlut annara eða brotið
lög og komist upp með það? sannfært okkur um það sé allt í lagi að
gera það því það sem aðrir vita ekki skaðar þá ekki? er það þess
vegna sem þessar söguhetjur eru í svona miklum metum hjá mér? sé ég
sjálfa mig í þeim? reyndar er ég kannski ekki að fara að drepa
glæpona í stórum stíl eins og DEXTER en það að glæponarnir
borgi fyrir syndir sínar á þennan hátt truflar mig ekki á nokkurn
hátt. það er þetta með GRAITER GOOD málið.
ég fór að hugsa og reyndi að finna mér einhverjar aðrar
ástæður. datt í hug að kannski væri ég með MÆÐRA SYNDROM. að
kannski held ég að ef ég væri með þessum villuráfandi sálum þá
myndu þeir sjá villu síns vegar og breyta hegðun sinni. en myndu
þeir þá ekki missa aðdráttarafl sitt. þennan IT FACTOR sem dregur
mig að þeim. myndi ég ekki bara henda þeim frá mér eins og notuðum
nærbuxum og leita mér að nýjum? því miður held ég það. þannig
að MÆÐRA KENNINGIN flaug út um gluggann. greiniega ekki mikið um
móðurlegar kenndir í mínu brjósti....
en hvað annað gæti orsakað þetta? er það samkennd sem ég finn?
er ég kannski á leiðinni inn á þá braut sem vondu gæjarnir feta?
jahh, gæti það verið að framtíðarhorfur mínar séu að verða næsti
stór,,glæpon" íslands? eða er ég bara farin að bulla tóma vitleysu
seint að kvöldi....
æ hvað veit ég, hvert sinn sem ég held í sjálfskoðun inn á við
þá kem ég út alveg jafn snarrugluð eins og ég var fyrir. það er
líka það skemmtilega við það. finndist ykkur ekki leiðinlegt ef ég
væri bara hefðbundin, alveg eins og hinir? það finndist
mér.
bíðum við, ætla að tékka á svolitlu........ neibb, jaxlinn hefur
ekkert sigið lengra niður. helvítis